Rijke taal zonder woorden

“Het leven zelf wijst je de weg. Als je die weg niet volgt, moet je afzien om uiteindelijk de juiste weg te vinden. Vroeg of laat ben je verplicht om die weg te volgen of te vinden. Na een lange gekromde baan vond ik mijn weg. Met bloemen.

Van kleinsaf aan hebben bloemen me aangetrokken, maar met een diep verdriet. Ik was vijf jaar toen mijn moeder stierf. Ze liet in onze tuin meer dan 75 soorten orchideeën na. Jaren later kwam het moment om iets serieus met bloemen te doen. Het mooiste dat ik ervaren heb, is dat de pijnlijke gevoelens van het verlaten verdwenen. De aanwezigheid van mijn moeder was heel sterk.

Bloemen hebben een ziel. Ze vertellen emoties. Voor mij gaat het om de beleving. Mijn eigen relatie met de bloem is belangrijk. Als ik papavers in mijn handen heb, bewonder ik hun vorm, hun kleur, hun sierlijkheid. Ze inspireren me. Ze spreken een rijke taal zonder woorden.

Elke inspiratie vraagt om een visualisatie. Dat doe ik door me in te leven in een bepaalde sfeer. Een wandeling door een bos of springen in de zee. Met dat beeld roep ik gevoelens op, beleef ze in mijn geest en daardoor komt de emotie los.

Gisteren voelde ik de speelsheid van het leven. Ik maakte een ruimtelijke constructie die de illusie wekt te zweven. Op een basis van kippengaas bracht ik met tiphablad en steelgras structuur en accenten aan. Met anthuriumbloemen werkte ik het af. Anthurium is een exotische bloem: sterk, licht, vliegend en ze kan naargelang de kleur en de grootte poëtisch uitkomen.

De ganse zwevende creatie heeft me de illusie gegeven van vrijheid... de weerspiegeling van mooie momenten.”

Cavalia

“Het sprak me aan, omdat ik zelf ook veel contact met paarden heb en Cavalia is een voorstelling waarbij de band tussen mens en paard centraal staat. Zij zeggen dat de mens al duizenden jaren gebruik maakt van paarden en dat het tijd is om iets terug te doen.

Ze laten zien hoe mens en paard elkaar benaderen. Hoe de mens het paard getemd heeft. Wat speciaal is, is dat ze niet met dwang en zwepen werken. Je ziet mensen en paarden met elkaar dansen. Er is mooie dressuur en acrobatiek.

Eén ruiter reed op vier paarden. Ze had lange teugels voor de voorste twee paarden, terwijl haar benen op de achterste twee paarden stonden. Als er één paard uitwijkt, val je tussen die paarden. Ik vind het vertrouwen dat zij in die paarden heeft heel chique.

Ik probeer ook zo los mogelijk te zijn met de paarden waar ik op rij. Ik zou graag zelf een paard opleiden, gewoon door met mijn stem te werken, zonder al teveel dwang op het paard te leggen. Ze zoveel mogelijk zelf te laten ontdekken.

Toen ik nog maar een paar maanden reed, kreeg ik al complimenten over mijn rijstijl. Een compliment is altijd leuk, maar als het om paarden gaat, vind ik dat fantastisch. Ik doe het zo graag en ik wil het graag goed doen. En als iemand dan zegt dat je het goed doet…

In zo’n show rijden, is niets voor mij. Ik kan niet tegen de stress. Ik ben nogal rap gestresseerd. Ik durf me ook niet kandidaat te stellen voor mijn B-brevet. Een hoger ruiterbrevet, waarmee je wedstrijden mag rijden. Ik ben te bang dat er iets verkeerd gaat.”

Een ‘yes’-gevoel

“Bij elke coaching ervaar ik de complexiteit van het menszijn. Met mensen werken doe je door te luisteren en uw manier van begeleiding aan te passen aan hun situatie. Het geeft steeds een goed gevoel ze te enthousiasmeren. Door ze waardering, steun en verrijking in hun job te geven en vervolgens verrast te worden door waar ze toe in staat zijn.

Je inbreng moet steeds inspelen op de noden en dikwijls onuitgesproken verwachtingen. Je moet er zijn op het ogenblik dat de medewerker je nodig heeft. Om eventuele problemen in het juiste perspectief te plaatsen. Hem aan te moedigen om door te gaan en ondersteuning te bieden bij belemmeringen of ontmoedigingen.

De opstart bij een nieuwe klant vlotte niet, omdat het niet klikte tussen mijn medewerker en de medewerker van de klant. Hierdoor dreigde het project de deadline niet te halen. Samen keken we naar de oorzaak van de stugge relatie. De feiten op een afstandje bekijken en zonder de bijbehorende emoties analyseren. We zochten samen naar oplossingen, die voorheen onmogelijk of onvindbaar leken.

Door dat in te zien, kon mijn medewerker het vertrouwen winnen. Hij liet de medewerker van de klant inzien dat hij geen bedreiging vormde en juist diens jobinhoud een meerwaarde wilde geven. Ze bouwden een vertrouwensrelatie op en de deadline is gehaald.

Je schept zo de ruimte om de medewerker te laten groeien in zijn capaciteiten en deze maximaal te benutten en te stimuleren. De medewerker verlegt zo zijn grenzen en heeft zo veel meer voldoening in zijn job. Dat geeft hem een ‘yes’-gevoel en doet zijn zelfvertrouwen groeien.”

Geen galerijtje spelen

“We wilden de overgang van een heftige verbouwingsperiode naar een periode van innerlijke rust vieren met een tentoonstelling. Heel symbolisch. Kunst is fysieke en geestelijke arbeid. Een kunstwerk neemt in de ruimte een plek in om mensen geestelijk te beroeren.

De verbouwing was heel intensief, zowel lichamelijk als geestelijk. We hebben geen tijd gehad om met onze artistieke activiteiten bezig te zijn. De tentoonstelling moest een nieuwe start aankondigen. Door een ruimte te creëren waar we beiden onze eigen plek hebben, hopen we terug te keren naar onszelf. Om zo opnieuw met de eigenlijke materie bezig te kunnen zijn. 

We vroegen bewust enkel vrienden om te exposeren. Het was niet de bedoeling om galerijtje te spelen. We toonden dingen met elektronica, schilderijen, collages en tekeningen.

Lies is de beste tekenaar die ik ken en één van mijn beste vriendinnen. Ik kreeg van haar een tekening, waar mijn zoontje en ik slapend op staan. Ik wil al jaren een tekening van haar....

Het was een hectische dag, want er was veel volk. Toch zijn er mensen die je er echt graag bij wil hebben, maar die dan niet komen opdagen. Ik was kort erna teleurgesteld. Nu ben ik er tevreden over.

Onze timing was minder goed. We konden nog steeds niet verhuizen van de zolder naar de rest van het huis. De verbouwing is, weliswaar op een lager pitje, nog steeds aan de gang. Ik moest de schilderijen, die er nog steeds hingen,  van de muur halen, om de trap te schuren.

Boven loopt mijn zoontje of de kat erover en beneden zijn de werkmannen niet voorzichtig. Dat is best stresserend, want er mag natuurlijk niks aan zo’n schilderij kome. ”

In de sjakos

“Al lang van tevoren is het aangekondigd: je favoriete groep komt optreden. Je moet en zal een kaartje bemachtigen. Dit concert mag je niet missen! Herken je dat gevoel? Vanmorgen had ik het nog eens.

Ben ik op tijd? Hoeveel mensen zijn er voor me? Had ik de wekker toch vroeger moeten zetten? Misschien was ik beter eerst gegaan en daarna pas gaan douchen. Ik fiets door Gentbrugge. Zenuwen en adrenaline vechten om de eerste plaats.

Vijftien plaatsen zijn er te vergeven voor de kleuterschool van onze keuze. Elf mensen zijn er voor me. Zie je wel, ik had beter niet gedoucht. Allicht zitten er ouders bij die twee kinderen komen inschrijven. De zenuwen winnen het van de adrenaline. Bij de ouders die later dan ik binnenkomen, zijn die zenuwen nauwelijks houdbaar.

“Ik ben te laat”, zucht een moeder die haar tranen nauwelijks kan bedwingen tegen een vriendin, die vooraan in de rij zit.

Een uur later beginnen de inschrijvingen, per vier roepen ze ouders een klaslokaal binnen om de inschrijving te vervolledigen. De school heeft twee locaties, maar ik wil mijn dochter perse op ’t Groen Drieske. Van de ouders voor me zijn er twee die voor de andere locatie kiezen. Dat geeft lucht.

Samen met de moeder naast me besluit ik toch vast een inschrijfformulier voor de andere locatie te vragen. Ik wil er straks niet twee keer naast zitten. Dan komt het verlossende woord en ontvangen de moeder voor mij, de moeder na mij,  die van blijdschap bijna vergeet te ademen, en ik de laatste inschrijfformulieren voor ’t Groen Drieske.

De inschrijving en een uitnodiging voor een opendag met tuinfeest zijn in de sjakos.”

Kniptechniek

“Ik volg een cursus voor een nieuwe kniptechniek: inknippen. Dat gaat via Redken, de top onder de haarproducten. Zij ontwikkelen nieuwe kniptechnieken. Vroeger was het bot knippen. Meer rechttoe rechtaan. Nu is het de bedoeling door je schaar te draaien en in te knippen volume en  verschillende lengtes te creëren. Het maakt het haar luchtiger en geeft het een naturelle look.

In de ochtend kijk je toe en worden de technieken getoond op een model. In de middag knip je zelf. Er is ook een cursus over het hele gamma aan shampoos. Dat hoort er ook bij. Een goede shampoo is heel belangrijk. Je hebt de shampoos van de warenhuizen... Ik kraak ze niet af, want daar zit ook kwaliteit tussen.

Vergeleken met de shampoos die je in een kapperszaak vindt, is er toch een groot verschil. Je hebt bijvoorbeeld shampoos met siliconen en dat geeft een filmlaag rond je haar. Dat kan het haar vettig maken. Wat veel mensen doen, is een flesje opendraaien en ruiken. Ze vinden het belangrijker dat het lekker ruikt. Ze denken dan ook dat het een goede shampoo is.

Ik heb de kappersopleiding gedaan, maar alles evolueert. Ik vind het belangrijk om mee te evolueren in mijn werk. Ik ben ambitieus op mijn vakgebied. Daarvoor moet je meegaan met de tijd, anders blijf je stilstaan.

Mijn ambitie is om een kapsel te knippen dat bij de persoon past. De klant kiest natuurlijk zelf, maar als ik het echt niet vind passen, dan knip ik het niet. Je moet daar eerlijk in zijn. Mensen nemen dan foto’s van bekende sterren mee. Dat past niet bij iedereen. Ik stel dan voor hoe we het wel kunnen doen.”